سمایی تبریک میگم،بالاخره حاله شدیا

مبارکه سمایی

من عاشق فیلم نگاه کردنمگاهی اوقات یه فیلم رو چند بار نگاه میکنمبعضی از سکانس ها رو هم چند ده بار.خودم رو میذارم جای نقش اول مرد و تو هم مسلما نقش اول زن هستی که من عاشقانه دوستت دارم...نود دقیقه با تو زندگی کردن نمیدونی چقدر لذت بخشه.با تو خندیدن، گریه کردن، شوخیهای بچگانه...من عاشق فیلمهایی ام که آخرش بهم برسیم...حتی اگه قرار باشه تو یه کلبه چوبی زندگی کنیمیا حتی یه خونه ی اجاره ای در دور افتاده ترین نقطه...مهمه برای من، با تو بودنه...

شاید ماه هاست که خودم را گول می زنم شاید ماه هاست که دیگر از من چیزی در تو نمانده باشد شاید به عظمت آنچه تو برای من هستی، کسی هست برای تو شاید من در جایی دور و زمانی زود در دنیای تو گم شدم و حالا حتی دستهای خاطراتت هم به آنجا و آن زمان نمی رسد شاید آنقدر می خواستمت، می خواهمت که یادت، عینیت تمام است در چهار دیوار این خانه شاید غرق در بی انتهای دوست داشتنت، رفتنت را ندیدم و هنوز صدای بهانه هایت را عاشقانه می شنوم شاید در معجزه نگاهت مسخ شده ام و دیدن را فراموش کرده ام شاید... ولی مهم نیست، واقعا مهم نیست مهم این است که همیشه و همه جا می بینمت مهم اینست که برای

شب ها كه مي خوابم
صداي چرخش دستگيره ي "در"
در خانه مي پيچد
و تو پاورچين پاورچين
نزديك مي شوي
روي بستر تنم قدم مي زني
و عطرت
پر مي كند
مشامم را

چشمانم را باز مي كنم
پرده تكان مي خورد
پنجره ها به هم مي كوبند
و چيزي
در درونم فرو مي ريزد
چيزي مثل از دست دادن تو

كابوس نبودنت
چه غم انگيز است

یک روز صبح
قبل از اینکه به آینه چشم بدوزی
تلفن همراهت را بردار و سلامم کن!
و به رسم عادت شیرین گذشته...
عکس خواب آلودت را برایم بفرست!
مگر میتوانم قربان صدقه ات نروم؟!
قول میدهم هیچ چیز به روی خودم نیاورم!
و انگار که همین دیشب...
خیلی بی حاشیه و صمیمانه
هم را بوسیده و شب بخیر گفته ایم!
خیالت راحت
من آنقدر دلم تنگ است
که یادم می رود چه بلایی سرم آورده ای!

من دلم میخواد اون موقع که صدای جفتمون از خستگی گرفته بشینم کنارتلیوانمو بغل کنم اونجوری که تو دوست داریتو بغلم کنی اونجوری که من دوست دارمبا صدای خسته ات حرف زدنتو گوش کنمتکون خوردن لباتو نگاه کنمبازی کنم با رگای دستات خیره شم به بهشت بین یقه و گردنت دلم میخواد روی بزرگترین پله برقی دنیا وایسیم و همدیگرو نگاه کنیمکه نترسم که میخوریم زمینغرق شم توت...دلم میخواد قهوه امو دوست نداشته باشم و بجاش قهوه ی نصفه خورده ی تورو دوست داشته باشمدوست دارم دست ببرم تو موهات و راه برگشتو گم کنمدلم میخواد تمام طول روزمو بدم و بجاش تورو اول صبح و آخر شب حس کنم کنارم..

شب هایی را که برایت شعر نگویم

خوابم نمی برد

بیخیال ستاره ها شدم

و باز خیال تو بر سرم زده

می نویسم شب های بی تو بودن ،برایم بی شمارند

من امشب خیال تورا می نویسم

بی آنکه لحظه ای به من بیاندیشی

مادرم همیشه میگفت شب نباید ناخن هاتو بگیری، کراهت داره. منم همیشه کارخودمو میکردم! اعتقادی به خرافات نداشتم فکر میکردم اینم یکی از اون اعتقادات بی ریشه اس که از قدیم بین مردم بوده! این قضیه هم هیچوقت انقدر برام جدی نبود که بخوام بخاطرش پرس و جو کنم و ببینم صحت داره یا نه... تا اینکه یه روز اتفاقی با یکی از دوستام که خیلی اهل مطالعه است داشتم صحبت میکردم که بی هوا حرفمون کشیده شد سمت خرافات. گفتم بنظرت چرا از قدیم میگن شبا ناخن هاتونو کوتاه نکنید؟ گفت: استثنأ این یکی خرافات نیس، شب ها کلسیم بیشتری سر ناخنهامون جمع میشه و نباید با کوتاه کردنشون از دستشون

چرا مرا بند نمی کنی به خودت؟من بند شدن میخواهممن مالِ کسی شدن می خواهم... تو می دانی مالِ کسی شدن یعنی چه؟یعنی کسی هست که همیشه نگران از دست دادنت است،یعنی تو تعلق داری به کسی،یعنی نشانی داریو هر وقت که گم شوی کسی هست که بگردد به دنبالت ، حوالی آن نشانی... چرا مرا مال خودت نمی کنی؟دستهایم منتظر استچشم هایم دو دو میزندشانه هایم سردش می شوددلم هی شور می زندو پاهایم بیقرارو خاطراتت در پی هم، قطار...بیا این بندمرا بند کن به خودتدلم بند شدن می خواهد

اولین جمعه ی پاییز بود...خوب میدانست من عاشق این فصلم!سه روز از دعوای کودکانه مان میگذشت!سه روز بود یک کلمه هم حرف نزده بودیم.سه روز بود هر یک ساعت یک بار زنگ میزدم به نزدیک ترین دوستش و آمار تمام رفت و آمدهایش را میگرفتم... .سه روز سکوت بی سابقه بود برای کسی که هر دو دقیقه یکبار با بهانه های خنده دار زنگ میزد و سوالی صدایم میکرد تا جوابِ جانم نفس بشنود!من هم از قصد در این سه روز هیچ تماسی نگرفتم که دل دل کند برای بغل کردنم.از قصد به دیدن اش نرفتم که از این انتظار، بوسه ای بیست ثانیه ای حاصل شود...!از آن بوسه هایی که تا بند آمدن نفس، لبهایش جدا نمیشد!اولین جمعه

و این خاصیت پاییز است که همه چیز را تغییر می دهد؛

خیابان ها را،کوچه ها را،پنجره ها را،

خاطره ها را، درخت ها را

و بیشتر از همه آدم ها را

آری بیشتر،آدم ها را

پاییز آمد!
به همین مناسبت....
دیشب ساعت را عقب کشیدند!
و چه کار بی خردانه ای...
پاییز یا تابستان چه فرقی دارد...؟!!
تو که نباشی زمان خوابیده!